Annlat

Ben küçükken babam çalıştığı işe gireli ve KKTC’de düzeni anca kuralı kısa bir zaman olmuştu. İlkokuldan tutun lisenin başlarına kadar çok ahım şahım bir geçim kaynağımız yoktu. Şimdi şükür normal bir gelir düzeyimiz var.

İyikide çok paramız yokmuştu.

Paramız olsaydı nelerimi öğrenemezdim diye sıralarsak ilk aklıma gelenler;

- Ekmeği yerken son lokmasına kadar yemeyi hatta kırıklarıda toplamayı

- Yılda 1 kez ailemizle lahmacun yemeye giderek, evde yemek varken özel birşey yoksa dışarda yemenin çok zevk sahibi (lüks) bir iş olduğunu

- Dedenin verdiği sakıza sevinebilmeyi (şimdiki çocuklara büyük oyuncak araba alsan aaa bunun niye uzaktan kumandalısını almadınız der)

- Çok istediğiniz birşey için bütün sene bekleyip bayramlarda toplayacağınız paralarla istediğiniz şeyi alabilmenin verdiği sevinci, ayrıca ufaklıkta cebimiz paraya alışkın olmadığından inşaat işçisinin bile vereceği parayla hem beni hem kendini sevindirebilmesini

- Doğum günlerinizde annenizin yapacağı böğrek, çöğrek pastalardan mahrum kalmamayı

- Bir giyeceği alırken pazardan ucuzunu alacaz diye Türk malı alınca parayı yabancılara kaptırmamayı

ve aklıma gelmiyen bir çok şey.

Tabikide niye küçüklüğüm böyle geçti demiyorum. Şükür sağlıklı bir genç olarak rahat rahat okuluma sıkıntısız gidiyorum. Asla şikayetçide değilim, tersine bana kattıkları için mutluyum.

İyikide paramız yokmuştuki para bizi şaşırtmamış. Her istediğimiz alınmamışki şımarmamışız.
Ve hala ailemin verdiği para okula giderkenki yol masrafına, okulda yemek yemeye normal bir şekilde yetiyor (Allaha şükür). Tabiki özel şeylere bütçe ayırabiliyoruz (ayakkabı, penye, bilgisayar parçası vs ihtiyacım olduğunda)

Yani cebimde fazla para olupta ne pijlik yapsam diye düşünecek kadar param olmuyor. Umarım iyice olgunlaşıncaya kadar da olmaz.

Not: Vay be böle bi yazı yacağım aklımın ucundan geçmezdi. Biraz duygusal kaçtı sanki. Dalga geçenin ………… :D