Programı çalıştırdığınızda sizden sayı girmenizi isteyecek, girdiğiniz sayının karesini alıp sonucu ekrana okutacaktır.

#include <stdio.h>

int karesi(int y);

int main()

{

int x;
printf(”Lütfen bir sayı giriniz: “, x);
{
scanf(”%d”, &x );

printf(”Girdiginiz sayının karesi: %d “, karesi(x) );
}
printf(”\n”);

return 0;
}

int karesi (int y)
{
return y*y;
}

Kaynak: “C How to Program” kitabı, Sayfa 148 deki örneği değiştirerek yazdım.

Okulumuzun Mühendislik bölümünde 2 tane arap asıllı fizik (veya fiziğin dallarını) dersi veren öğretim görevlisi mevcut. Belki daha fazla varda ben 2 tane biliyom. Arapların konuşmasını, dillerini veya arap öğretim görevlilerini asla yadırgamıyorum. Veya Araplara karşı asla bir sinirim, hıncım vs vs vs yok.

Fakat konuşmalarına yabancı olduğumuz için hem İngilizce ders anlatırken, hemde sonradan öğrendikleri Türkçe‘yi konuştuklarında anlamakta zorlanıyoruz. Ve karar verdim; önce Türkçeyi unutucam. Sonra Arapçayı şivesiyle öğrenicem. Sonra kendiliğinden İngilizce şivemde değişecektir. Sonra Türkçeyi birdaha öğrenicem.

Böylelikle fizik derslerini çok iyi anlayabilecem . Hep derim, okulumuzda fizik dersini anlamak için önce Arapça bilmeniz lazım . Ama olsun, iyiniyetleri yeter

Gece 11 gibi bilgisayar başında otururken, Türkiye’den gelen misafirlerimizi bilgisayarın olduğu oda da yatırtacaktık. Haliyle bilgisayarın başından kalkmam icap etti. 5 dk içinde bilgisayarı kapadım ve odama üstümü değiştirmeye gittim (yatma havasına girdim yani). Sonra aklım internette kaldığı için vicudumun yönetimini kendiliğinden pilota (otomatik pilot) bıraktım. O kendiliğinden üstümü değiştirip yatağa yatırdı. Beynimde hala internette kaldı tabi. Ve düşüncelerden çıktığımda pilot beni yatağa yatırmış ve ışığı kapamış. Yorgan da üzerimde. Alalal dedim. Benim uykum yok. Gündüz 2 saat uyudum dedim. Sonradan dank etti tabi, son 2 yıldır hemen hemen her gece hep bilgisayar başından kalkıp yatağa gittiğim için gene öyle bir durum oluştu.

Ben baya bir bağımlı olmuşum be yav.

Not: Etiket yapacak hiçbir kelime bulamadım.

İşte ulusunun işgalini hazmedemeyen, kalemi satılık olmayan vatansever bir aydın. Hasan Tahsin. İzmirde Yunan ordularına ilk kurşunu sıkan gazeteci.

ilk-kursun: izlemek için tıklayınız

Hazırlayan: Seval Kemertaş

Bugün misafirlerimize yenidünya (malta eriği) meyvesinden toplarken demirlerin üzerine çıkmam icap etti. Dallarda benim dengemi bozuyordu. Sürekli düşme tehlikesi geçiriyordum. Ben yenidünya toplarken misafirlerle birlikte annemler-babamlar  balkonda, damda yatanların düşme konusu konuşuyormuş.

İşimi bitirdim. Demirden atlamak için uygun yer aradım. En son atlarken bir ALLAHHHHHHHHHH diye bağırarak atladım (huyumdur, biri bana vuracağında, bana birşey yapacağında hep bağırırım ) Elimdeki poşetteki yenidünyalar ezilmesin diye uğraşırken, iki ayağım yere bastıktan sonra dengemi kaybedip düştüm. Biryerim incilmesin diye de yuvarlandım. Herkezinde arkası dönükmüştü. Bir bağırışımı duydular birde poşet ve dal hışırtılarını. Sonra kafalarını çevirdiklerinde yerdeydim.  2 sn sonra baktım, kafam gözüm yarılmış gibi herkez bana baktı. Babam ayağa kalktı hemen, “eyvah çocuk yaralandı hemen hastahaneye götürelim” der gibi Alala noluya dedim. Herkez ayaklandı. Herkezin yüreği ağzına geldi. Ben kalkar yürürüm onlarda sohbete devam eder dedim ama hepsinin suratı bi acayip oldu. Sanki kafam yarılmışta kan görmüşler gibi. Bunları böyle görünce ben kahkahalara boğuldum. Ama 8 kişiden tek gülen bendim. Hepsinin içi iyibir geçmiş, ben hala gülüyodum :D. Dedemde öylebir korkmuşki (yada çok iyi yansıma [efek] vermişim ) git lavobada elini yüzünü yıka istersen dedi. Ozaman  nekadar ciddiye aldıklarını öğrendim
Ve amcamla abim güreşirken ikisi yere çullanınca, küğğt sesi çıktı. Biyerlerini koltuğa vurdular sandım. İşte ozaman bizimkilerin niye içlerinin gittiğini daha iyi anladım.

Neyse ben çok güldüğüm ve bu anımı unutmamak için paylaşayım dedim.(sizde gülün diyede yazdım ama gülmezseniz döt olmıyayım diye yazmıyom)

Bir gün bakıyorum, bir kelime üzserinden 30 kişi gelmiş. 2 gün sonra hiç gelmemiş.. Googleye girip o hedef kelimeyi arattım, 2 gün önce ilk sayfadaydım şimdi hiç yokum (yada 4 sayfadan sonralarda). Google galbia sabrımı ölçüyor. Yada Allah sabrımı ölçüyor.  Gene bir süre kendim yazıp kendim çizecem gibi. Hiç bağlantı değişimi filan da yapmadım. “Sandbox”a da sokmuş olamaz.. Ulan okadar da özgün yazmaya çalışıyom.

Neyse sabredip yazmaya devam.

Şurda ücretsiz “blog“lada bişeler yapılabileceğini göstermeye uğraşıyoz, illa paralıya geçirtecekler :@